Λαομεδοντιάδης: μάλα γάρ νύ οἱ ἦτορ ἐώλπει

  δῃώσειν πυρὶ νῆας ὑπ᾽ ἀνδράσιν Αἰθιόπεσσιν,

  οὕνεκ᾽ ἔχον βασιλῆα πελώριον ἠδὲ καὶ αὐτοὶ

  110 πολλοὶ ἔσαν καὶ πάντες ἐς Ἄρεα μαιμώωντες:

  τῷ ῥ᾽ ἄμοτον κύδαινεν ἐῢν γόνον Ἠριγενείης

  δωτίνῃς ἀγαθῇσι καὶ εὐφροσύνῃ τεθαλυίῃ:

  ἀλλήλοις δ᾽ ὀάριζον ἐπ᾽ εἰλαπίνῃ καὶ ἐδωδῇ,

  ὃς μὲν ἀριστῆας Δαναῶν καὶ ὅσ᾽ ἄλγἐ ἀνέτλη

  115 ἐξενέπων, ὁ δὲ πατρὸς ἑοῦ καὶ μητέρος Ἠοῦς

  ἀθάνατον βίον αἰέν, ἀπειρεσίης τε ῥέεθρα

  Τηθύος, ὠκεανοῦ τε βαθυρρόου ἱερὸν οἶδμα

  ἠδέ καὶ ἀκαμάτου πέρατα χθονός, ἀντολίας τε

  ἠελίου, καὶ πᾶσαν ἀπ᾽ ὠκεανοῖο κέλευθον

  120 μέχρις ἐπὶ Πριάμοιο πόλιν καὶ πρώονας Ἴδης,

  ἠδὲ καὶ ὡς ἐδάϊξεν ὑπὸ στιβαρῇσι χέρεσσιν

  ἀργαλέων Σολύμων ἱερὸν στρατόν, οἵ μιν ἰόντα

  εἶργον, ὃ καὶ σφίσι πῆμα καὶ ἄσχετον ὤπασε πότμον.

  καὶ τὰ μὲν ὣς ἀγόρευε καὶ ὡς ἴδεν ἔθνεα φωτῶν

  125 μυρία: τοῦ δ᾽ ἀΐοντος ὑπὸ φρεσὶ τέρπετο θυμός,

  καί ἑ καθαπτόμενος γεραρῷ προσεφώνεε μύθῳ:

  ‘ὦ Μέμνον, τό μὲν ἄρ με θεοὶ ποίησαν ἰδέσθαι

  σὸν στρατὸν ἠδὲ καὶ αὐτὸν ἐν ἡμετέροισι μελάθροις:

  ὥς μοι ἔτι κρήνειαν, ἵν᾽ Ἀργείους ἐσίδωμαι

  130 ὀλλυμένους ἅμα πάντας ὑπ᾽ ἐγχείῃσι τεῇσι:

  καὶ γὰρ δὴ μακάρεσσιν ἀτειρέσι πάντα ἔοικας

  ἐκπάγλως, ὡς οὔτις ἐπιχθονίων ἡρώων:

  τῷ σ᾽ ὀΐν κείνοισι φόνον στονόεντα βαλέσθαι.

  νῦν δ᾽ ἄγε τέρπεο θυμὸν ἐπ᾽ εἰλαπίνῃσιν ἐμῇσι

  135 σήμερον: αὐτὰρ ἔπειτα μαχήσεαι, ὡς ἐπέοικεν.’

  ὣς εἰπὼν παλάμῃσι δέπας πολυχανδὲς ἀείρας

  Μέμνονα προφρονέως στιβαρῷ δείδεκτο κυπέλλῳ

  χρυσείῳ, τό ῥα δῶκε περίφρων ἀμφιγυήεις

  Ἥφαιστος κλυτὸν ἔργον, ὅτ᾽ ἤγετο Κυπρογένειαν,

  140 Ζηνὶ μεγασθενέϊ: ὁ δ᾽ ἄρ᾽ ὤπασεν υἱέϊ δῶρον

  Δαρδάνῳ ἀντιθέῳ: ὁ δ᾽ Ἐριχθονίῳ πόρε παιδί:

  Τρωὶ δ᾽ Ἐριχθόνιος μεγαλήτορι: αὐτὰρ ὅ γ᾽ Ἰλῷ

  κάλλιπε σὺν κτεάτεσσιν: ὁ δ᾽ ὤπασε Λαομέδοντι:

  αὐτὰρ ὁ Λαομέδων Πριάμῳ πόρεν, ὅς μιν ἔμελλεν

  145 υἱέϊ δωσέμεναι: τὸ δέ οἱ θεὸς οὐκ ἐτέλεσσεν.

  κεῖνο δέπας περικαλλὲς ἐθάμβεεν ἐν φρεσὶ Μέμνων

  ἀμφαφόων καὶ τοῖον ὑποβλήδην φάτο μῦθον:

  ‘οὐ μὲν χρὴ παρὰ δαιτὶ πελώριον εὐχετάασθαι

  οὐδ᾽ ἄρ᾽ ὑποσχεσίην κατανευέμεν, ἀλλὰ ἕκηλον

  150 δαίνυσθ᾽ ἐν μεγάροισι καὶ ἄρτια μηχανάασθαι:

  εἴτε γὰρ ἐσθλός τ᾽ εἰμὶ καὶ ἄλκιμος εἴτε καὶ οὐκί,

  γνώσῃ ἐνὶ πτολέμῳ, ὁπότ᾽ ἀνέρος εἴδεται ἀλκή.

  νῦν δ᾽ ἄγε δὴ κοίτοιο μεδώμεθα, μηδ᾽ ἀνὰ νύκτα

  πίνωμεν: χαλεπὸς γὰρ ἐπειγομένοισι μάχεσθαι

  155 οἶνος ἀπειρέσιος καὶ ἀϋπνοσύνη ἀλεγεινή.’

  ὣς φάτο: τὸν δ᾽ ὁ γεραιὸς ἀγασσάμενος προσέειπεν:

  ‘ αὐτὸς ὅπως ἐθέλεις μεταδαίνυσο, πείθεο δ᾽ αὐτῷ:

  αὐ γὰρ ἐγώ σ᾽ ἀέκοντα βιήσομαι: οὐ γὰρ ἔοικεν

  οὔτ᾽ ἀπιόντ᾽ ἀπὸ δαιτὸς ἐρυκέμεν οὔτε μένοντα

  160 σεύειν ἐκ μεγάροιο: θέμις νύ τοι ἀνδράσιν αὕτως.’

  ὣς φάθ᾽: ὁ δ᾽ ἐκ δόρποιο μεθίστατο: βῆ δὲ πρὸς εὐνὴν

  ὑστατίην: ἅμα δ᾽ ἄλλοι ἔβαν κοίτοιο μέδεσθαι

  δαιτυμόνες: τάχα δέ σφιν ἐπήλυθε νήδυμος ὕπνος.

  αὐτὰρ ἐνὶ μεγάροισι Διὸς στεροπηγερέταο

  165 ἀθάνατοι δαίνυντο: πατὴρ δ᾽ ἐν τοῖσι Κρονίων

  εὖ εἰδώς ἀγόρευε δυσηχέος ἔργα μόθοιο:

  ‘ ἴστε θεοὶ περὶ πάντες ἐπεσσύμενον βαρὺ πῆμα

  αὔριον ἐν πολέμῳ: μάλα γὰρ πολλῶν μένος ἵππων

  ὄψεσθ᾽ ἀμφ᾽ ὀχέεσσι δαϊζομένων ἑκάτερθεν

  170 ἄνδρας δ᾽ ὀλλυμένους: τῶν καὶ πέρι κηδόμενός τις

  μιμνέτω ὑμείων μνδ᾽ ἀμφ᾽ ἐμὰ γούναθ᾽ ἱκάνων

  λισσέσθω: κῆρες γὰρ ἀμείλιχοί εἰσι καὶ ἡμῖν.’

  ὣς ἔφατ᾽ ἐν μέσσοισιν ἐπισταμένοισι καὶ αὐτοῖς,

  ὄφρα καὶ ἀσχαλόων τις ἀπὸ πτολέμοιο τράπηται,

  175 μηδέ ἑ λισσόμενος περὶ υἱέος ἠὲ φίλοιο

  μαψιδίως ἀφίκηται ἀτειρέος ἔνδον Ὀλύμπου.

  καὶ τὰ μὲν ὡς ἐσάκουσαν ἐριγδούπου Κρονίδαο,

  τλῆσαν ἐνὶ στερνοισι καὶ οὐ βασιλῆος ἔναντα

  μῆθον ἔφαν: μάλα γάρ μιν ἀπειρέσιον τρομέεσκον:

  180 ἀχνύμενοι δ᾽ ἵκανον: ὅπῃ δόμος ἦεν ἑκάστου

  καὶ λέχος: ἀμφὶ δὲ τοῖσι καὶ ἀθανάτοις περ ἐοῦσιν

  ὕπνου βληχρὸν ὄνειαρ ἐπὶ βλεφάροισι τανύσθη.

  ἦμος δ᾽ ἠλιβάτων ὀρέων ὑπερέσσυται ἄκρας

  λαμπρὸς ἀν᾽ οὐρανὸν εὐρὺν ἑωσφόρος, ὅς τ᾽ ἐπὶ ἔργον

  185 ἡδὺ μάλα κνώσσοντασ᾽ ἀμαλλοδετῆρας ἐγείρει:

  τῆμος ἀρήιον υἷα φαεσφόρου Ἠριγενείης

  ὕστατος ὕπνος ἀνῆκεν: ὁδ᾽ ἐν φρεσὶ κάρτος ἀέξων

  ἤδη δυσμενέεσσι λιλαίετο δηριάασθαι.

  Ἠὼς δ᾽ οὐρανὸν εὐρὺν ἀνήιεν οὐκ ἐθέλουσα.

  190 καὶ τότε Τρῶες ἕσαντο περὶ χροῒ δήια τεύχη,

  τοῖσι δ᾽ ἅμ᾽ Αἰθίοπές τε καὶ ὁππόσα φῦλα πέλοντο

  ἀμφὶ βίην Πριάμοιο συναγρομένων ἐπικούρων

  πανσυδίῃ: μάλα δ᾽ ὦκα πρὸ τείχεος ἐσσεύοντο

  κυανέοις νεφέεσσιν ἐοικότες, οἷα Κρονίων

  195 χείματος ὀρνυμένοιο κατ᾽ ἠέρα πουλὺν ἀγείρει.

  αἶψα δ᾽ ἄρ᾽ ἐπλήσθη πεδίον πᾶν: οἱ δ᾽ ἐκέχυντο

  ἀκρίσι πυροβόροισιν ἀλίγκιον, αἵ τε φέρονται

  ὡς νέφος ἢ πολὺς ὄμβρος ὑπὲρ χθονὸς εὐρυπέδοιο

  ἄπλητοι μερόπεσσιν ἀεικέα λιμὸν ἄγουσαι:

  200 ὣς οἱ ἴσαν πολλοί τε καὶ ὄβριμοι, ἀμφὶ δ᾽ ἀγυιαὶ

  στείνοντ᾽ ἐσσυμένων, ὑπὸ δ᾽ ἔγρετο ποσσὶ κονίη.

  Ἀργεῖοι δ᾽ ἀπάνευθεν ἐθάμβεον, εὖτ᾽ ἐσίδοντο

  ἐσσυμένους: εἶθαρ δὲ περὶ χροῒ χαλκὸν ἕσαντο

  κάρτεϊ Πηλείδαο πεποιθότες: ὃς δ᾽ ἐνὶ μέσσοις

  205 ἤιε Τιτήνεσσι πολυσθενέεσσιν ἐοικὼς

  κυδιόων ἵπποισι καὶ ἅρμασι: τοῦ δ᾽ ἄρα τεύχη

  πάντη μαρμαίρεσκον ἀλίγκιον ἀστεροπῇσιν.

  οἶος δ᾽ ἐκ περάτων γαιηόχου ὠκεανοῖο

  ἔρχεται ἠέλιος φαεσίμβροτος οὐρανὸν εἴσω

  210 μφανόων, τραφερὴ δὲ γελᾷ περὶ γαῖα καὶ αἰθήρ:

  τοῖος ἐν Ἀργείοισι τότ᾽ ἔσσυτο Πηλέος υἱός.

  ὣς δὲ καὶ ἐν Τρώεσσιν ἀρήιος ἤιε Μέμνων

  Ἄρεϊ μαιμώωντι πανείκελος, ἀμφὶ δὲ λαοὶ

  προφρονέως ἐφέποντο παρεσσύμενοι βασιλῆι.

  215 αἶψα δ᾽ ἄρ᾽ ἀμφοτέρων δολιχαὶ πονέοντο φάλαγγες

  Τρώων καὶ Δαναῶν, μετὰ δ᾽ ἔπρεπον Αἰθιοπῆες:

  σὺν δ᾽ ἔπεσον καναχηδὸν ὁμῶς, ἅτε κύματα πόντου

  πάντοθεν ἐγρομένων ἀνέμων ὑπὸ χείματος ὥρῃ:

  ἀλλήλους δ᾽ ἐδάϊζον ἐϋξέστῃς μελίῃσι

  220 βάλλοντες, μετὰ δέ σφι γόος καναχή τε δεδήει:

  ὡς δ᾽ ὅτ᾽ ἐρίγδουποι ποταμοὶ μεγάλα στενάχωσιν

  εἰς ἅλα χευόμενοι, ὅτε λαβρότατος πέλει ὄμβρος

  ἐκ Διός, εὖτ᾽ ἀλίαστον ἐπὶ νέφεα κτυπέωσι

  θηγόμεν᾽ ἀλλήλοισι, πυρὸς δ᾽ ἐξέσσυτ᾽ ἀϋτμή:

  225 ὣς τῶν μαρναμένων μέγ᾽ ὑπαὶ ποσὶ γαῖα πελώρη

  ἔβραχε, θεσπεσίου δὲ δι᾽ ἠέρος ἔσσυτ᾽ ἀϋτὴ

  σμερδαλέη: δεινὸν γὰρ ἐΰτεον ἀμφοτέρωθεν.

  Ἔνθ᾽ ἕλε Πηλείδης Θάλιον καὶ ἀμύμονα Μέντην

  ἄμφω ἀριγνώτω, βάλε δ᾽ ἄλλων πολλὰ κάρηνα.

  230 εὖτ᾽ αἰγὶς βερέθροισιν ὑποχθονίοις ἐπορούσῃ

  λάβρος, ἄφαρ δέ τε πάντα κατὰ χθονὸς ἀμφιχέηται

  ἐκ θεμέθλων: μάλα γάρ ῥα περιτρομέει βαθὺ γαῖα:

  ὣς οἵ γ᾽ ἐν κονίῃσι κατήριπον ὠκέϊ πότμῳ

  αἰχμῇ Πηλείωνος: ὁ γὰρ μέγα μαίνετο θυμῷ.

  235 ὣς δ᾽ αὕτως ἑτέρωθεν ἐῢς πάϊς Ἠριγενείης

  Ἀργείους ἐδέϊζε κακῇ ἐναλίγκιος Αἴσῃ,

  ἥ τε φέρει λαοῖσι κακὸν καὶ ἀεικέα λοιγόν.

  πρῶτον δ᾽ εἷλε Φέρωνα διὰ στέρνοιο τυχήσας

  δούρατι λευγαλέῳ, ἐπὶ δ᾽ ἔκτανε δῖον Ἔρευθον,

  240 ἄμφω ἐελδομένω πόλεμον καὶ ἀεικέα χάρμῃν,

  οἳ Θρύον ἀμφενέμοντο παρ᾽ Ἀλφειοῖο ῥεέθροις,

  καί ῥ᾽ ὑπὸ Νέστορι βῆσαν ἐς Ἰλίου ἱερὸν ἄστυ:

  τοὺς δ᾽ ὁπότ᾽ ἐξενάριξεν, ἐπῴχετο Νηλέος υἱὸν

  κτεῖναί μιν μεμαώς: τοῦ δ᾽ Ἀντίλοχος θεοειδὴς

  245 πρόσθ᾽ ἐλθὼν ἴθυνε μακρὸν δόρυ, καί οἱ ἅμαρτε

  τυτθὸν ἀλευαμένοιο: φίλον δέ οἱ εἷλεν ἑταῖρον

  αἴθοπα Πυρρασίδην: ὁ δὲ χωσάμενος κταμένοιο

  Ἀντιλόχῳ ἐπιᾶλτο, λέων ὣς ὀβριμόθυμος

  καπρίῳ, ὅς ῥα καὶ αὐτὸς ἐναντίον οἶδε μάχεσθαι

  250 ἀνδράσι καὶ θήρεσσι, πέλει δέ οἱ ἄσπετος ὁρμή:

  ὣς ὁ θοῶς ἐπόρουσεν, ὁ δ᾽ εὐρέϊ μιν βάλε πέτρῳ

  Ἀντίλοχος: τοῦ δ᾽ οὔτι λύθη κέαρ, οὕνεκσ᾽ ἄρ᾽ αὐτοῦ

  ἀλγινόεντ᾽ ἀπάλαλκε φόνον κρατερὴ τρυφάλεια:

  σμερδαλέον δέ οἱ ἦτορ ἐνὶ στέρνοισιν ὀρίνθη

  255 βλημένου: ἀμφὶ δέ οἱ κόρυς ἴαχε: καί ῥ᾽ ἔτι μᾶλλον

  μαίνετ᾽ ἐπ᾽ Ἀντιλόχῳ. κρατερὴ δέ οἱ ἔζεεν ἀλκή:

  τοὔνεκα Νέστορος υἷα καὶ αἰχμητήν περ ἐόντα

  τύψεν ὑπὲρ μαζοῖο: διήλασε δ᾽ ὄβριμον ἔγχος

  ἐς κραδίην, θνητοῖσιν ὅπῃ πέλει ὠκὺς ὄλεθρος.

  260 τοῦ δ᾽ ὑποδῃωθέντος ἄχος Δαναοῖσιν ἐτύχθη

  πᾶσι, μάλιστα δὲ πατρὶ περὶ φρένας ἤλυθε πένθος

  Νέστορι παιδὸς ἑοῖο παρ᾽ ὀφθαλμοῖσι δαμέντος:

  οὐ γὰρ δὴ μερόπεσσι κακώτερον ἄλγος ἔπεισιν,

  ἢ ὅτε παῖδες ὄλωνται ἑοῦ πατρὸς εἰσορόωντος:

  265 τοὔνεκα καὶ στερεῇσιν ἀρηράμενος φρεσὶ θυμὸν

  ἄχνυτο παιδὸς ἑοῖο κακῇ περὶ Κηρὶ δαμέντος:

  κέκλετο δ᾽ ἐσσυμένως Θρασυμήδεα νόσφιν ἐόντα:

  ‘ ὄρσο μοι, ὦ Θρασύμηδες ἀγακλεές, ὄφρα φονῆα

  σεῖο κασιγνήτοιο καὶ υἱέος ἡμετέροιο

  270 νεκροῦ ἑκὰς σεύωμεν ἀεικέος, ἠὲ καὶ αὐτοὶ

  ἀμφ᾽ αὐτῷ στονόεσσαν ἀναπλήσωμεν ὀϊζύν.

  εἰ δὲ σοὶ ἐν στέρνοισι πέλει δέος, οὐ σύ γ᾽ ἐμεῖο

  υἱὸς ἔφυς οὐδ᾽ ἐσσὶ Περικλυμένοιο γενέθλης,

  ὅς τε καὶ Ἡρακλῆι καταντίον ἐλθέμεν ἔτλη.

  275 ἀλλ᾽ ἄγε δὴ πονεώμεθ᾽, ἐπεὶ μέγα κάρτος ἀνάγκη

  πολλάκι μαρναμένοισι καὶ οὐτιδανοῖσιν ὀπάζει.’

  ὣς φάτο: τοῦ δ᾽ ἀΐοντος ὑπὸ φρεσὶ σύγχυτο θυμὸς

  πένθεσι λευγαλέοισιν: ἄφαρ δέ οἱ ἤλυθεν ἄγχι

  Φηρεύς, ὅν ῥα καὶ αὐτὸν ἀποκταμένοιο ἄνακτος

  280 εἷλεν ἄχος: κρατεροῖο δ᾽ ἐναντία δηριάασθαι

  Μέμνονος ὡρμήθησαν ἀν᾽ αἱματόεντα κυδοιμόν.

  ὠς δ᾽ ὅταν ἀγρευτῆρε κατὰ πτύχας ὑληέσσας

  οὔρεος ἠλιβάτοιο λιλαιόμενοι μέγα θήρης

  ἢ συὸς ἢ ἄρκτοιο καταντίον ἀΐσσωσι

  285 κτεινέμεναι μεμαῶτες, ὁ δ᾽ ἀμφοτέροις ἐπορούσας

  θυμῷ μαιμώωντι βίην ἀπαμύνεται ἀνδρῶν:

  ὣς τότε καὶ Μέμνων φρόνεεν μέγα: τοὶ δέ οἱ ἄγχι

  ἤλυθον: ἀλλά μιν οὔτι κατακτανέειν ἐδύναντο

  μακρῇσιν μελίῃσιν: ἀπέπλαγχθεν δέ οἱ αἰχμαὶ

  290 τῆλε χροός: μάλα γάρ που ἀπέτραπεν Ἠριγένεια:

  δούρατα δ᾽ οὐχ ἁλίως χαμάδις πέσεν: ἀλλ᾽ ὁ μὲν ὦκα

  ἐμμεμαὼς κατέπεφνε Πολύμνιον υἷα Μέγητος

  Φηρεὺς ὀβριμόθυμος, ὁ δ᾽ ἔκτανε Λαομέδοντα

  Νέστορος ὄβριμος υἱὸς ἀδελφειοῖο χολωθείς,

  295 ὃν Μέμνων ἐδάϊξε κατὰ μόθον, ἀμφὶ δ᾽ ἄρ᾽ αὐτῷ

  χερσὶν ὑπ᾽ ἀκαμάτῃσι λύεν παγχάλκεα τεύχη

  οὔτε βίην ἀλέγων Θρασυμήδεος οὔτε μὲν ἐσθλοῦ

  Φηρέος, οὕνεκα πολλὸν ὑπείροχος. οἱ δ᾽ ἅτε θῶε

  ἀμφ᾽ ἔλαφον βεβαῶτα μέγαν φοβέοντο λέοντα