πολλαί κεν δεκάδες δευοίατο οἰνοχόοιο.

  τόσσον ἐγώ φημι πλέας ἔμμεναι υἷας Ἀχαιῶν

  Τρώων, οἳ ναίουσι κατὰ πτόλιν: ἀλλ' ἐπίκουροι 130

  πολλέων ἐκ πολίων ἐγχέσπαλοι ἄνδρες ἔασιν,

  οἵ με μέγα πλάζουσι καὶ οὐκ εἰῶσ' ἐθέλοντα

  Ἰλίου ἐκπέρσαι εὖ ναιόμενον πτολίεθρον.

  ἐννέα δὴ βεβάασι Διὸς μεγάλου ἐνιαυτοί,

  καὶ δὴ δοῦρα σέσηπε νεῶν καὶ σπάρτα λέλυνται: 135

  αἳ δέ που ἡμέτεραί τ' ἄλοχοι καὶ νήπια τέκνα

  εἵατ' ἐνὶ μεγάροις ποτιδέγμεναι: ἄμμι δὲ ἔργον

  αὔτως ἀκράαντον οὗ εἵνεκα δεῦρ' ἱκόμεσθα.

  ἀλλ' ἄγεθ' ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πειθώμεθα πάντες:

  φεύγωμεν σὺν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν: 140

  οὐ γὰρ ἔτι Τροίην αἱρήσομεν εὐρυάγυιαν.

  ὣς φάτο, τοῖσι δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε

  πᾶσι μετὰ πληθὺν ὅσοι οὐ βουλῆς ἐπάκουσαν:

  κινήθη δ' ἀγορὴ φὴ κύματα μακρὰ θαλάσσης

  πόντου Ἰκαρίοιο, τὰ μέν τ' Εὖρός τε Νότος τε 145

  ὤρορ' ἐπαί̈ξας πατρὸς Διὸς ἐκ νεφελάων.

  ὡς δ' ὅτε κινήσῃ Ζέφυρος βαθὺ λήϊον ἐλθὼν

  λάβρος ἐπαιγίζων, ἐπί τ' ἠμύει ἀσταχύεσσιν,

  ὣς τῶν πᾶσ' ἀγορὴ κινήθη: τοὶ δ' ἀλαλητῷ

  νῆας ἔπ' ἐσσεύοντο, ποδῶν δ' ὑπένερθε κονίη 150

  ἵστατ' ἀειρομένη: τοὶ δ' ἀλλήλοισι κέλευον

  ἅπτεσθαι νηῶν ἠδ' ἑλκέμεν εἰς ἅλα δῖαν,

  οὐρούς τ' ἐξεκάθαιρον: ἀϋτὴ δ' οὐρανὸν ἷκεν

  οἴκαδε ἱεμένων: ὑπὸ δ' ᾕρεον ἕρματα νηῶν.

  ἔνθά κεν Ἀργείοισιν ὑπέρμορα νόστος ἐτύχθη 155

  εἰ μὴ Ἀθηναίην Ἥρη πρὸς μῦθον ἔειπεν:

  ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνη,

  οὕτω δὴ οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν

  Ἀργεῖοι φεύξονται ἐπ' εὐρέα νῶτα θαλάσσης,

  κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιεν 160

  Ἀργείην Ἑλένην, ἧς εἵνεκα πολλοὶ Ἀχαιῶν

  ἐν Τροίῃ ἀπόλοντο φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης:

  ἀλλ' ἴθι νῦν κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων:

  σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρήτυε φῶτα ἕκαστον,

  μηδὲ ἔα νῆας ἅλα δ' ἑλκέμεν ἀμφιελίσσας. 165

  ὣς ἔφατ', οὐδ' ἀπίθησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,

  βῆ δὲ κατ' Οὐλύμποιο καρήνων ἀί̈ξασα:

  καρπαλίμως δ' ἵκανε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.

  εὗρεν ἔπειτ' Ὀδυσῆα Διὶ μῆτιν ἀτάλαντον

  ἑσταότ': οὐδ' ὅ γε νηὸς ἐϋσσέλμοιο μελαίνης 170

  ἅπτετ', ἐπεί μιν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἵκανεν:

  ἀγχοῦ δ' ἱσταμένη προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη:

  διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν' Ὀδυσσεῦ,

  οὕτω δὴ οἶκον δὲ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν

  φεύξεσθ' ἐν νήεσσι πολυκλήϊσι πεσόντες, 175

  κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιτε

  Ἀργείην Ἑλένην, ἧς εἵνεκα πολλοὶ Ἀχαιῶν

  ἐν Τροίῃ ἀπόλοντο φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης;

  ἀλλ' ἴθι νῦν κατὰ λαὸν Ἀχαιῶν, μηδ' ἔτ' ἐρώει,

  σοῖς δ' ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρήτυε φῶτα ἕκαστον, 180

  μηδὲ ἔα νῆας ἅλα δ' ἑλκέμεν ἀμφιελίσσας.

  ὣς φάθ', ὃ δὲ ξυνέηκε θεᾶς ὄπα φωνησάσης,

  βῆ δὲ θέειν, ἀπὸ δὲ χλαῖναν βάλε: τὴν δὲ κόμισσε

  κῆρυξ Εὐρυβάτης Ἰθακήσιος ὅς οἱ ὀπήδει:

  αὐτὸς δ' Ἀτρεί̈δεω Ἀγαμέμνονος ἀντίος ἐλθὼν 185

  δέξατό οἱ σκῆπτρον πατρώϊον ἄφθιτον αἰεί:

  σὺν τῷ ἔβη κατὰ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.

  ὅν τινα μὲν βασιλῆα καὶ ἔξοχον ἄνδρα κιχείη

  τὸν δ' ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρητύσασκε παραστάς:

  δαιμόνι' οὔ σε ἔοικε κακὸν ὣς δειδίσσεσθαι, 190

  ἀλλ' αὐτός τε κάθησο καὶ ἄλλους ἵδρυε λαούς:

  οὐ γάρ πω σάφα οἶσθ' οἷος νόος Ἀτρεί̈ωνος:

  νῦν μὲν πειρᾶται, τάχα δ' ἴψεται υἷας Ἀχαιῶν.

  ἐν βουλῇ δ' οὐ πάντες ἀκούσαμεν οἷον ἔειπε.

  μή τι χολωσάμενος ῥέξῃ κακὸν υἷας Ἀχαιῶν: 195

  θυμὸς δὲ μέγας ἐστὶ διοτρεφέων βασιλήων,

  τιμὴ δ' ἐκ Διός ἐστι, φιλεῖ δέ ἑ μητίετα Ζεύς.

  ὃν δ' αὖ δήμου τ' ἄνδρα ἴδοι βοόωντά τ' ἐφεύροι,

  τὸν σκήπτρῳ ἐλάσασκεν ὁμοκλήσασκέ τε μύθῳ:

  δαιμόνι' ἀτρέμας ἧσο καὶ ἄλλων μῦθον ἄκουε, 200

  οἳ σέο φέρτεροί εἰσι, σὺ δ' ἀπτόλεμος καὶ ἄναλκις

  οὔτέ ποτ' ἐν πολέμῳ ἐναρίθμιος οὔτ' ἐνὶ βουλῇ:

  οὐ μέν πως πάντες βασιλεύσομεν ἐνθάδ' Ἀχαιοί:

  οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη: εἷς κοίρανος ἔστω,

  εἷς βασιλεύς, ᾧ δῶκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω 205

  σκῆπτρόν τ' ἠδὲ θέμιστας, ἵνά σφισι βουλεύῃσι.

  ὣς ὅ γε κοιρανέων δίεπε στρατόν: οἳ δ' ἀγορὴν δὲ

  αὖτις ἐπεσσεύοντο νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων

  ἠχῇ, ὡς ὅτε κῦμα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης

  αἰγιαλῷ μεγάλῳ βρέμεται, σμαραγεῖ δέ τε πόντος. 210

  ἄλλοι μέν ῥ' ἕζοντο, ἐρήτυθεν δὲ καθ' ἕδρας:

  Θερσίτης δ' ἔτι μοῦνος ἀμετροεπὴς ἐκολῴα,

  ὃς ἔπεα φρεσὶν ᾗσιν ἄκοσμά τε πολλά τε ᾔδη

  μάψ, ἀτὰρ οὐ κατὰ κόσμον, ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν,

  ἀλλ' ὅ τι οἱ εἴσαιτο γελοίϊον Ἀργείοισιν 215

  ἔμμεναι: αἴσχιστος δὲ ἀνὴρ ὑπὸ Ἴλιον ἦλθε:

  φολκὸς ἔην, χωλὸς δ' ἕτερον πόδα: τὼ δέ οἱ ὤμω

  κυρτὼ ἐπὶ στῆθος συνοχωκότε: αὐτὰρ ὕπερθε

  φοξὸς ἔην κεφαλήν, ψεδνὴ δ' ἐπενήνοθε λάχνη.

  ἔχθιστος δ' Ἀχιλῆϊ μάλιστ' ἦν ἠδ' Ὀδυσῆϊ: 220

  τὼ γὰρ νεικείεσκε: τότ' αὖτ' Ἀγαμέμνονι δίῳ

  ὀξέα κεκλήγων λέγ' ὀνείδεα: τῷ δ' ἄρ' Ἀχαιοὶ

  ἐκπάγλως κοτέοντο νεμέσσηθέν τ' ἐνὶ θυμῷ.

  αὐτὰρ ὃ μακρὰ βοῶν Ἀγαμέμνονα νείκεε μύθῳ:

  Ἀτρεί̈δη τέο δ' αὖτ' ἐπιμέμφεαι ἠδὲ χατίζεις; 225

  πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ δὲ γυναῖκες

  εἰσὶν ἐνὶ κλισίῃς ἐξαίρετοι, ἅς τοι Ἀχαιοὶ

  πρωτίστῳ δίδομεν εὖτ' ἂν πτολίεθρον ἕλωμεν.

  ἦ ἔτι καὶ χρυσοῦ ἐπιδεύεαι, ὅν κέ τις οἴσει

  Τρώων ἱπποδάμων ἐξ Ἰλίου υἷος ἄποινα, 230

  ὅν κεν ἐγὼ δήσας ἀγάγω ἢ ἄλλος Ἀχαιῶν,

  ἠὲ γυναῖκα νέην, ἵνα μίσγεαι ἐν φιλότητι,

  ἥν τ' αὐτὸς ἀπονόσφι κατίσχεαι; οὐ μὲν ἔοικεν

  ἀρχὸν ἐόντα κακῶν ἐπιβασκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.

  ὦ πέπονες κάκ' ἐλέγχε' Ἀχαιί̈δες οὐκέτ' Ἀχαιοὶ 235

  οἴκαδέ περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα, τόνδε δ' ἐῶμεν

  αὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ γέρα πεσσέμεν, ὄφρα ἴδηται

  ἤ ῥά τί οἱ χἠμεῖς προσαμύνομεν ἦε καὶ οὐκί:

  ὃς καὶ νῦν Ἀχιλῆα ἕο μέγ' ἀμείνονα φῶτα

  ἠτίμησεν: ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας. 240

  ἀλλὰ μάλ' οὐκ Ἀχιλῆϊ χόλος φρεσίν, ἀλλὰ μεθήμων:

  ἦ γὰρ ἂν Ἀτρεί̈δη νῦν ὕστατα λωβήσαιο:

  ὣς φάτο νεικείων Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν,

  Θερσίτης: τῷ δ' ὦκα παρίστατο δῖος Ὀδυσσεύς,

  καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ: 245

  Θερσῖτ' ἀκριτόμυθε, λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής,

  ἴσχεο, μηδ' ἔθελ' οἶος ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν:

  οὐ γὰρ ἐγὼ σέο φημὶ χερειότερον βροτὸν ἄλλον

  ἔμμεναι, ὅσσοι ἅμ' Ἀτρεί̈δῃς ὑπὸ Ἴλιον ἦλθον.

  τὼ οὐκ ἂν βασιλῆας ἀνὰ στόμ' ἔχων ἀγορεύοις, 250

  καί σφιν ὀνείδεά τε προφέροις, νόστόν τε φυλάσσοις.

  οὐδέ τί πω σάφα ἴδμεν ὅπως ἔσται τάδε ἔργα,

  ἢ εὖ ἦε κακῶς νοστήσομεν υἷες Ἀχαιῶν.

  τὼ νῦν Ἀτρεί̈δῃ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν

  ἧσαι ὀνειδίζων, ὅτι οἱ μάλα πολλὰ διδοῦσιν 255

  ἥρωες Δαναοί: σὺ δὲ κερτομέων ἀγορεύεις.

  ἀλλ' ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται:

  εἴ κ' ἔτι σ' ἀφραίνοντα κιχήσομαι ὥς νύ περ ὧδε,

  μηκέτ' ἔπειτ' Ὀδυσῆϊ κάρη ὤμοισιν ἐπείη,

  μηδ' ἔτι Τηλεμάχοιο πατὴρ κεκλημένος εἴην, 260

  εἰ μὴ ἐγώ σε λαβὼν ἀπὸ μὲν φίλα εἵματα δύσω,

  χλαῖνάν τ' ἠδὲ χιτῶνα, τά τ' αἰδῶ ἀμφικαλύπτει,

  αὐτὸν δὲ κλαίοντα θοὰς ἐπὶ νῆας ἀφήσω

  πεπλήγων ἀγορῆθεν ἀεικέσσι πληγῇσιν.

  ὣς ἄρ' ἔφη, σκήπτρῳ δὲ μετάφρενον ἠδὲ καὶ ὤμω 265

  πλῆξεν: ὃ δ' ἰδνώθη, θαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ:

  σμῶδιξ δ' αἱματόεσσα μεταφρένου ἐξυπανέστη

  σκήπτρου ὕπο χρυσέου: ὃ δ' ἄρ' ἕζετο τάρβησέν τε,

  ἀλγήσας δ' ἀχρεῖον ἰδὼν ἀπομόρξατο δάκρυ.

  οἳ δὲ καὶ ἀχνύμενοί περ ἐπ' αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν: 270

  ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον:

  ὢ πόποι ἦ δὴ μυρί' Ὀδυσσεὺς ἐσθλὰ ἔοργε

  βουλάς τ' ἐξάρχων ἀγαθὰς πόλεμόν τε κορύσσων:

  νῦν δὲ τόδε μέγ' ἄριστον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν,

  ὃς τὸν λωβητῆρα ἐπεσβόλον ἔσχ' ἀγοράων. 275

  οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρ

  νεικείειν βασιλῆας ὀνειδείοις ἐπέεσσιν.

  ὣς φάσαν ἣ πληθύς: ἀνὰ δ' ὃ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺς

  ἔστη σκῆπτρον ἔχων: παρὰ δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνη

  εἰδομένη κήρυκι σιωπᾶν λαὸν ἀνώγει, 280

  ὡς ἅμα θ' οἳ πρῶτοί τε καὶ ὕστατοι υἷες Ἀχαιῶν

  μῦθον ἀκούσειαν καὶ ἐπιφρασσαίατο βουλήν:

  ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν:

  Ἀτρεί̈δη νῦν δή σε ἄναξ ἐθέλουσιν Ἀχαιοὶ

  πᾶσιν ἐλέγχιστον θέμεναι μερόπεσσι βροτοῖσιν, 285

  οὐδέ τοι ἐκτελέουσιν ὑπόσχεσιν ἥν περ ὑπέσταν

  ἐνθάδ' ἔτι στείχοντες ἀπ' Ἄργεος ἱπποβότοιο

  Ἴλιον ἐκπέρσαντ' εὐτείχεον ἀπονέεσθαι.

  ὥς τε γὰρ ἢ παῖδες νεαροὶ χῆραί τε γυναῖκες

  ἀλλήλοισιν ὀδύρονται οἶκον δὲ νέεσθαι. 290

  ἦ μὴν καὶ πόνος ἐστὶν ἀνιηθέντα νέεσθαι:

  καὶ γάρ τίς θ' ἕνα μῆνα μένων ἀπὸ ἧς ἀλόχοιο

  ἀσχαλάᾳ σὺν νηὶ̈ πολυζύγῳ, ὅν περ ἄελλαι

  χειμέριαι εἰλέωσιν ὀρινομένη τε θάλασσα:

  ἡμῖν δ' εἴνατός ἐστι περιτροπέων ἐνιαυτὸς 295

  ἐνθάδε μιμνόντεσσι: τὼ οὐ νεμεσίζομ' Ἀχαιοὺς

  ἀσχαλάαν παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν: ἀλλὰ καὶ ἔμπης

  αἰσχρόν τοι δηρόν τε μένειν κενεόν τε νέεσθαι.

  τλῆτε φίλοι, καὶ μείνατ' ἐπὶ χρόνον ὄφρα δαῶμεν

  ἢ ἐτεὸν Κάλχας μαντεύεται ἦε καὶ οὐκί. 300

  εὖ γὰρ δὴ τόδε ἴδμεν ἐνὶ φρεσίν, ἐστὲ δὲ πάντες

  μάρτυροι, οὓς μὴ κῆρες ἔβαν θανάτοιο φέρουσαι:

  χθιζά τε καὶ πρωί̈ζ' ὅτ' ἐς Αὐλίδα νῆες Ἀχαιῶν

  ἠγερέθοντο κακὰ Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ φέρουσαι,

  ἡμεῖς δ' ἀμφὶ περὶ κρήνην ἱεροὺς κατὰ βωμοὺς 305

  ἕρδομεν ἀθανάτοισι τεληέσσας ἑκατόμβας

  καλῇ ὑπὸ πλατανίστῳ ὅθεν ῥέεν ἀγλαὸν ὕδωρ:

  ἔνθ' ἐφάνη μέγα σῆμα: δράκων ἐπὶ νῶτα δαφοινὸς

  σμερδαλέος, τόν ῥ' αὐτὸς Ὀλύμπιος ἧκε φόως δέ,

  βωμοῦ ὑπαί̈ξας πρός ῥα πλατάνιστον ὄρουσεν. 310

  ἔνθα δ' ἔσαν στρουθοῖο νεοσσοί, νήπια τέκνα,

  ὄζῳ ἐπ' ἀκροτάτῳ πετάλοις ὑποπεπτηῶτες

  ὀκτώ, ἀτὰρ μήτηρ ἐνάτη ἦν ἣ τέκε τέκνα:

  ἔνθ' ὅ γε τοὺς ἐλεεινὰ κατήσθιε τετριγῶτας:

  μήτηρ δ' ἀμφεποτᾶτο ὀδυρομένη φίλα τέκνα: 315

  τὴν δ' ἐλελιξάμενος πτέρυγος λάβεν ἀμφιαχυῖαν.

  αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ τέκνα φάγε στρουθοῖο καὶ αὐτήν,

  τὸν μὲν ἀρίζηλον θῆκεν θεὸς ὅς περ ἔφηνε:

  λᾶαν γάρ μιν ἔθηκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω:

  ἡμεῖς δ' ἑσταότες θαυμάζομεν οἷον ἐτύχθη. 320

  ὡς οὖν δεινὰ πέλωρα θεῶν εἰσῆλθ' ἑκατόμβας,