ὣς φάτο, τὸν δ' ἄχος ὀξὺ κατὰ φρένα τύψε βαθεῖαν: 125

  αὐτίκα δ' εἷλ' Ἄτην κεφαλῆς λιπαροπλοκάμοιο

  χωόμενος φρεσὶν ᾗσι, καὶ ὤμοσε καρτερὸν ὅρκον

  μή ποτ' ἐς Οὔλυμπόν τε καὶ οὐρανὸν ἀστερόεντα

  αὖτις ἐλεύσεσθαι Ἄτην, ἣ πάντας ἀᾶται.

  ὣς εἰπὼν ἔρριψεν ἀπ' οὐρανοῦ ἀστερόεντος 130

  χειρὶ περιστρέψας: τάχα δ' ἵκετο ἔργ' ἀνθρώπων.

  τὴν αἰεὶ στενάχεσχ' ὅθ' ἑὸν φίλον υἱὸν ὁρῷτο

  ἔργον ἀεικὲς ἔχοντα ὑπ' Εὐρυσθῆος ἀέθλων.

  ὣς καὶ ἐγών, ὅτε δ' αὖτε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ

  Ἀργείους ὀλέκεσκεν ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσιν, 135

  οὐ δυνάμην λελαθέσθ' Ἄτης ᾗ πρῶτον ἀάσθην.

  ἀλλ' ἐπεὶ ἀασάμην καί μευ φρένας ἐξέλετο Ζεύς,

  ἂψ ἐθέλω ἀρέσαι, δόμεναί τ' ἀπερείσι' ἄποινα:

  ἀλλ' ὄρσευ πόλεμον δὲ καὶ ἄλλους ὄρνυθι λαούς.

  δῶρα δ' ἐγὼν ὅδε πάντα παρασχέμεν ὅσσά τοι ἐλθὼν 140

  χθιζὸς ἐνὶ κλισίῃσιν ὑπέσχετο δῖος Ὀδυσσεύς.

  εἰ δ' ἐθέλεις, ἐπίμεινον ἐπειγόμενός περ Ἄρηος,

  δῶρα δέ τοι θεράποντες ἐμῆς παρὰ νηὸς ἑλόντες

  οἴσουσ', ὄφρα ἴδηαι ὅ τοι μενοεικέα δώσω.

  τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς: 145

  Ἀτρεί̈δη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνον

  δῶρα μὲν αἴ κ' ἐθέλῃσθα παρασχέμεν, ὡς ἐπιεικές,

  ἤ τ' ἐχέμεν παρὰ σοί: νῦν δὲ μνησώμεθα χάρμης

  αἶψα μάλ': οὐ γὰρ χρὴ κλοτοπεύειν ἐνθάδ' ἐόντας

  οὐδὲ διατρίβειν: ἔτι γὰρ μέγα ἔργον ἄρεκτον: 150

  ὥς κέ τις αὖτ' Ἀχιλῆα μετὰ πρώτοισιν ἴδηται

  ἔγχεϊ χαλκείῳ Τρώων ὀλέκοντα φάλαγγας.

  ὧδέ τις ὑμείων μεμνημένος ἀνδρὶ μαχέσθω.

  τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς:

  μὴ δ' οὕτως, ἀγαθός περ ἐών, θεοείκελ' Ἀχιλλεῦ 155

  νήστιας ὄτρυνε προτὶ Ἴλιον υἷας Ἀχαιῶν

  Τρωσὶ μαχησομένους, ἐπεὶ οὐκ ὀλίγον χρόνον ἔσται

  φύλοπις, εὖτ' ἂν πρῶτον ὁμιλήσωσι φάλαγγες

  ἀνδρῶν, ἐν δὲ θεὸς πνεύσῃ μένος ἀμφοτέροισιν.

  ἀλλὰ πάσασθαι ἄνωχθι θοῇς ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιοὺς 160

  σίτου καὶ οἴνοιο: τὸ γὰρ μένος ἐστὶ καὶ ἀλκή.

  οὐ γὰρ ἀνὴρ πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα

  ἄκμηνος σίτοιο δυνήσεται ἄντα μάχεσθαι:

  εἴ περ γὰρ θυμῷ γε μενοινάᾳ πολεμίζειν,

  ἀλλά τε λάθρῃ γυῖα βαρύνεται, ἠδὲ κιχάνει 165

  δίψά τε καὶ λιμός, βλάβεται δέ τε γούνατ' ἰόντι.

  ὃς δέ κ' ἀνὴρ οἴνοιο κορεσσάμενος καὶ ἐδωδῆς

  ἀνδράσι δυσμενέεσσι πανημέριος πολεμίζῃ,

  θαρσαλέον νύ οἱ ἦτορ ἐνὶ φρεσίν, οὐδέ τι γυῖα

  πρὶν κάμνει πρὶν πάντας ἐρωῆσαι πολέμοιο. 170

  ἀλλ' ἄγε λαὸν μὲν σκέδασον καὶ δεῖπνον ἄνωχθι

  ὅπλεσθαι: τὰ δὲ δῶρα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων

  οἰσέτω ἐς μέσσην ἀγορήν, ἵνα πάντες Ἀχαιοὶ

  ὀφθαλμοῖσιν ἴδωσι, σὺ δὲ φρεσὶ σῇσιν ἰανθῇς.

  ὀμνυέτω δέ τοι ὅρκον ἐν Ἀργείοισιν ἀναστὰς 175

  μή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναι:

  ἣ θέμις ἐστὶν ἄναξ ἤ τ' ἀνδρῶν ἤ τε γυναικῶν:

  καὶ δὲ σοὶ αὐτῷ θυμὸς ἐνὶ φρεσὶν ἵλαος ἔστω.

  αὐτὰρ ἔπειτά σε δαιτὶ ἐνὶ κλισίῃς ἀρεσάσθω

  πιείρῃ, ἵνα μή τι δίκης ἐπιδευὲς ἔχῃσθα. 180

  Ἀτρεί̈δη σὺ δ' ἔπειτα δικαιότερος καὶ ἐπ' ἄλλῳ

  ἔσσεαι. οὐ μὲν γάρ τι νεμεσσητὸν βασιλῆα

  ἄνδρ' ἀπαρέσσασθαι ὅτε τις πρότερος χαλεπήνῃ.

  τὸν δ' αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων:

  χαίρω σεῦ Λαερτιάδη τὸν μῦθον ἀκούσας: 185

  ἐν μοίρῃ γὰρ πάντα διίκεο καὶ κατέλεξας.

  ταῦτα δ' ἐγὼν ἐθέλω ὀμόσαι, κέλεται δέ με θυμός,

  οὐδ' ἐπιορκήσω πρὸς δαίμονος. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς

  μιμνέτω αὐτόθι τεῖος ἐπειγόμενός περ Ἄρηος:

  μίμνετε δ' ἄλλοι πάντες ἀολλέες, ὄφρά κε δῶρα 190

  ἐκ κλισίης ἔλθῃσι καὶ ὅρκια πιστὰ τάμωμεν.

  σοὶ δ' αὐτῷ τόδ' ἐγὼν ἐπιτέλλομαι ἠδὲ κελεύω:

  κρινάμενος κούρητας ἀριστῆας Παναχαιῶν

  δῶρα ἐμῆς παρὰ νηὸς ἐνεικέμεν, ὅσσ' Ἀχιλῆϊ

  χθιζὸν ὑπέστημεν δώσειν, ἀγέμεν τε γυναῖκας. 195

  Ταλθύβιος δέ μοι ὦκα κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν

  κάπρον ἑτοιμασάτω ταμέειν Διί τ' Ἠελίῳ τε.

  τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς:

  Ἀτρεί̈δη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνον

  ἄλλοτέ περ καὶ μᾶλλον ὀφέλλετε ταῦτα πένεσθαι, 200

  ὁππότε τις μεταπαυσωλὴ πολέμοιο γένηται

  καὶ μένος οὐ τόσον ᾖσιν ἐνὶ στήθεσσιν ἐμοῖσι.

  νῦν δ' οἳ μὲν κέαται δεδαϊγμένοι, οὓς ἐδάμασσεν

  Ἕκτωρ Πριαμίδης, ὅτε οἱ Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν,

  ὑμεῖς δ' ἐς βρωτὺν ὀτρύνετον: ἦ τ' ἂν ἔγωγε 205

  νῦν μὲν ἀνώγοιμι πτολεμίζειν υἷας Ἀχαιῶν

  νήστιας ἀκμήνους, ἅμα δ' ἠελίῳ καταδύντι

  τεύξεσθαι μέγα δόρπον, ἐπὴν τεισαίμεθα λώβην.

  πρὶν δ' οὔ πως ἂν ἔμοιγε φίλον κατὰ λαιμὸν ἰείη

  οὐ πόσις οὐδὲ βρῶσις ἑταίρου τεθνηῶτος 210

  ὅς μοι ἐνὶ κλισίῃ δεδαϊγμένος ὀξέϊ χαλκῷ

  κεῖται ἀνὰ πρόθυρον τετραμμένος, ἀμφὶ δ' ἑταῖροι

  μύρονται: τό μοι οὔ τι μετὰ φρεσὶ ταῦτα μέμηλεν,

  ἀλλὰ φόνος τε καὶ αἷμα καὶ ἀργαλέος στόνος ἀνδρῶν.

  τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς: 215

  ὦ Ἀχιλεῦ Πηλῆος υἱὲ μέγα φέρτατ' Ἀχαιῶν,

  κρείσσων εἰς ἐμέθεν καὶ φέρτερος οὐκ ὀλίγον περ

  ἔγχει, ἐγὼ δέ κε σεῖο νοήματί γε προβαλοίμην

  πολλόν, ἐπεὶ πρότερος γενόμην καὶ πλείονα οἶδα.

  τώ τοι ἐπιτλήτω κραδίη μύθοισιν ἐμοῖσιν. 220

  αἶψά τε φυλόπιδος πέλεται κόρος ἀνθρώποισιν,

  ἧς τε πλείστην μὲν καλάμην χθονὶ χαλκὸς ἔχευεν,

  ἄμητος δ' ὀλίγιστος, ἐπὴν κλίνῃσι τάλαντα

  Ζεύς, ὅς τ' ἀνθρώπων ταμίης πολέμοιο τέτυκται.

  γαστέρι δ' οὔ πως ἔστι νέκυν πενθῆσαι Ἀχαιούς: 225

  λίην γὰρ πολλοὶ καὶ ἐπήτριμοι ἤματα πάντα

  πίπτουσιν: πότε κέν τις ἀναπνεύσειε πόνοιο;

  ἀλλὰ χρὴ τὸν μὲν καταθάπτειν ὅς κε θάνῃσι

  νηλέα θυμὸν ἔχοντας ἐπ' ἤματι δακρύσαντας:

  ὅσσοι δ' ἂν πολέμοιο περὶ στυγεροῖο λίπωνται 230

  μεμνῆσθαι πόσιος καὶ ἐδητύος, ὄφρ' ἔτι μᾶλλον

  ἀνδράσι δυσμενέεσσι μαχώμεθα νωλεμὲς αἰεὶ

  ἑσσάμενοι χροὶ̈ χαλκὸν ἀτειρέα. μηδέ τις ἄλλην

  λαῶν ὀτρυντὺν ποτιδέγμενος ἰσχαναάσθω:

  ἥδε γὰρ ὀτρυντὺς κακὸν ἔσσεται ὅς κε λίπηται 235

  νηυσὶν ἐπ' Ἀργείων: ἀλλ' ἀθρόοι ὁρμηθέντες

  Τρωσὶν ἐφ' ἱπποδάμοισιν ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα.

  ἦ, καὶ Νέστορος υἷας ὀπάσσατο κυδαλίμοιο

  Φυλεί̈δην τε Μέγητα Θόαντά τε Μηριόνην τε

  καὶ Κρειοντιάδην Λυκομήδεα καὶ Μελάνιππον: 240

  βὰν δ' ἴμεν ἐς κλισίην Ἀγαμέμνονος Ἀτρεί̈δαο.

  αὐτίκ' ἔπειθ' ἅμα μῦθος ἔην, τετέλεστο δὲ ἔργον:

  ἑπτὰ μὲν ἐκ κλισίης τρίποδας φέρον, οὕς οἱ ὑπέστη,

  αἴθωνας δὲ λέβητας ἐείκοσι, δώδεκα δ' ἵππους:

  ἐκ δ' ἄγον αἶψα γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίας 245

  ἕπτ', ἀτὰρ ὀγδοάτην Βρισηί̈δα καλλιπάρῃον.

  χρυσοῦ δὲ στήσας Ὀδυσεὺς δέκα πάντα τάλαντα

  ἦρχ', ἅμα δ' ἄλλοι δῶρα φέρον κούρητες Ἀχαιῶν.

  καὶ τὰ μὲν ἐν μέσσῃ ἀγορῇ θέσαν, ἂν δ' Ἀγαμέμνων

  ἵστατο: Ταλθύβιος δὲ θεῷ ἐναλίγκιος αὐδὴν 250

  κάπρον ἔχων ἐν χερσὶ παρίστατο ποιμένι λαῶν.

  Ἀτρεί̈δης δὲ ἐρυσσάμενος χείρεσσι μάχαιραν,

  ἥ οἱ πὰρ ξίφεος μέγα κουλεὸν αἰὲν ἄωρτο,

  κάπρου ἀπὸ τρίχας ἀρξάμενος Διὶ χεῖρας ἀνασχὼν

  εὔχετο: τοὶ δ' ἄρα πάντες ἐπ' αὐτόφιν εἵατο σιγῇ 255

  Ἀργεῖοι κατὰ μοῖραν ἀκούοντες βασιλῆος.

  εὐξάμενος δ' ἄρα εἶπεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν:

  ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα θεῶν ὕπατος καὶ ἄριστος

  Γῆ τε καὶ Ἠέλιος καὶ Ἐρινύες, αἵ θ' ὑπὸ γαῖαν

  ἀνθρώπους τίνυνται, ὅτις κ' ἐπίορκον ὀμόσσῃ, 260

  μὴ μὲν ἐγὼ κούρῃ Βρισηί̈δι χεῖρ' ἐπένεικα,

  οὔτ' εὐνῆς πρόφασιν κεχρημένος οὔτέ τευ ἄλλου.

  ἀλλ' ἔμεν' ἀπροτίμαστος ἐνὶ κλισίῃσιν ἐμῇσιν.

  εἰ δέ τι τῶνδ' ἐπίορκον ἐμοὶ θεοὶ ἄλγεα δοῖεν

  πολλὰ μάλ', ὅσσα διδοῦσιν ὅτίς σφ' ἀλίτηται ὀμόσσας. 265

  ἦ, καὶ ἀπὸ στόμαχον κάπρου τάμε νηλέϊ χαλκῷ.

  τὸν μὲν Ταλθύβιος πολιῆς ἁλὸς ἐς μέγα λαῖτμα

  ῥῖψ' ἐπιδινήσας βόσιν ἰχθύσιν: αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς

  ἀνστὰς Ἀργείοισι φιλοπτολέμοισι μετηύδα:

  Ζεῦ πάτερ ἦ μεγάλας ἄτας ἄνδρεσσι διδοῖσθα: 270

  οὐκ ἂν δή ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἐμοῖσιν

  Ἀτρεί̈δης ὤρινε διαμπερές, οὐδέ κε κούρην

  ἦγεν ἐμεῦ ἀέκοντος ἀμήχανος: ἀλλά ποθι Ζεὺς

  ἤθελ' Ἀχαιοῖσιν θάνατον πολέεσσι γενέσθαι.

  νῦν δ' ἔρχεσθ' ἐπὶ δεῖπνον, ἵνα ξυνάγωμεν Ἄρηα. 275

  ὣς ἄρ' ἐφώνησεν, λῦσεν δ' ἀγορὴν αἰψηρήν.

  οἳ μὲν ἄρ' ἐσκίδναντο ἑὴν ἐπὶ νῆα ἕκαστος,

  δῶρα δὲ Μυρμιδόνες μεγαλήτορες ἀμφεπένοντο,

  βὰν δ' ἐπὶ νῆα φέροντες Ἀχιλλῆος θείοιο.

  καὶ τὰ μὲν ἐν κλισίῃσι θέσαν, κάθισαν δὲ γυναῖκας, 280

  ἵππους δ' εἰς ἀγέλην ἔλασαν θεράποντες ἀγαυοί.

  Βρισηὶ̈ς δ' ἄρ' ἔπειτ' ἰκέλη χρυσέῃ Ἀφροδίτῃ

  ὡς ἴδε Πάτροκλον δεδαϊγμένον ὀξέϊ χαλκῷ,

  ἀμφ' αὐτῷ χυμένη λίγ' ἐκώκυε, χερσὶ δ' ἄμυσσε

  στήθεά τ' ἠδ' ἁπαλὴν δειρὴν ἰδὲ καλὰ πρόσωπα. 285

  εἶπε δ' ἄρα κλαίουσα γυνὴ ἐϊκυῖα θεῇσι:

  Πάτροκλέ μοι δειλῇ πλεῖστον κεχαρισμένε θυμῷ

  ζωὸν μέν σε ἔλειπον ἐγὼ κλισίηθεν ἰοῦσα,

  νῦν δέ σε τεθνηῶτα κιχάνομαι ὄρχαμε λαῶν

  ἂψ ἀνιοῦσ': ὥς μοι δέχεται κακὸν ἐκ κακοῦ αἰεί. 290

  ἄνδρα μὲν ᾧ ἔδοσάν με πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ

  εἶδον πρὸ πτόλιος δεδαϊγμένον ὀξέϊ χαλκῷ,

  τρεῖς τε κασιγνήτους, τούς μοι μία γείνατο μήτηρ,

  κηδείους, οἳ πάντες ὀλέθριον ἦμαρ ἐπέσπον.

  οὐδὲ μὲν οὐδέ μ' ἔασκες, ὅτ' ἄνδρ' ἐμὸν ὠκὺς Ἀχιλλεὺς 295

  ἔκτεινεν, πέρσεν δὲ πόλιν θείοιο Μύνητος,

  κλαίειν, ἀλλά μ' ἔφασκες Ἀχιλλῆος θείοιο

  κουριδίην ἄλοχον θήσειν, ἄξειν τ' ἐνὶ νηυσὶν

  ἐς Φθίην, δαίσειν δὲ γάμον μετὰ Μυρμιδόνεσσι.

  τώ σ' ἄμοτον κλαίω τεθνηότα μείλιχον αἰεί. 300

  ὣς ἔφατο κλαίουσ', ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες

  Πάτροκλον πρόφασιν, σφῶν δ' αὐτῶν κήδε' ἑκάστη.

  αὐτὸν δ' ἀμφὶ γέροντες Ἀχαιῶν ἠγερέθοντο

  λισσόμενοι δειπνῆσαι: ὃ δ' ἠρνεῖτο στεναχίζων:

  λίσσομαι, εἴ τις ἔμοιγε φίλων ἐπιπείθεθ' ἑταίρων, 305

  μή με πρὶν σίτοιο κελεύετε μηδὲ ποτῆτος

  ἄσασθαι φίλον ἦτορ, ἐπεί μ' ἄχος αἰνὸν ἱκάνει:

  δύντα δ' ἐς ἠέλιον μενέω καὶ τλήσομαι ἔμπης.

  ὣς εἰπὼν ἄλλους μὲν ἀπεσκέδασεν βασιλῆας,

  δοιὼ δ' Ἀτρεί̈δα μενέτην καὶ δῖος Ὀδυσσεὺς 310

  Νέστωρ Ἰδομενεύς τε γέρων θ' ἱππηλάτα Φοῖνιξ

  τέρποντες πυκινῶς ἀκαχήμενον: οὐδέ τι θυμῷ

  τέρπετο, πρὶν πολέμου στόμα δύμεναι αἱματόεντος.

  μνησάμενος δ' ἁδινῶς ἀνενείκατο φώνησέν τε: