θρυλίχθη δὲ μέτωπον ἐπ' ὀφρύσι: τὼ δέ οἱ ὄσσε

  δακρυόφι πλῆσθεν, θαλερὴ δέ οἱ ἔσχετο φωνή.

  Τυδεί̈δης δὲ παρατρέψας ἔχε μώνυχας ἵππους,

  πολλὸν τῶν ἄλλων ἐξάλμενος: ἐν γὰρ Ἀθήνη

  ἵπποις ἧκε μένος καὶ ἐπ' αὐτῷ κῦδος ἔθηκε. 400

  τῷ δ' ἄρ' ἐπ' Ἀτρεί̈δης εἶχε ξανθὸς Μενέλαος.

  Ἀντίλοχος δ' ἵπποισιν ἐκέκλετο πατρὸς ἑοῖο:

  ἔμβητον καὶ σφῶϊ: τιταίνετον ὅττι τάχιστα.

  ἤτοι μὲν κείνοισιν ἐριζέμεν οὔ τι κελεύω

  Τυδεί̈δεω ἵπποισι δαί̈φρονος, οἷσιν Ἀθήνη 405

  νῦν ὤρεξε τάχος καὶ ἐπ' αὐτῷ κῦδος ἔθηκεν:

  ἵππους δ' Ἀτρεί̈δαο κιχάνετε, μὴ δὲ λίπησθον,

  καρπαλίμως, μὴ σφῶϊν ἐλεγχείην καταχεύῃ

  Αἴθη θῆλυς ἐοῦσα: τί ἢ λείπεσθε φέριστοι;

  ὧδε γὰρ ἐξερέω, καὶ μὴν τετελεσμένον ἔσται: 410

  οὐ σφῶϊν κομιδὴ παρὰ Νέστορι ποιμένι λαῶν

  ἔσσεται, αὐτίκα δ' ὔμμε κατακτενεῖ ὀξέϊ χαλκῷ,

  αἴ κ' ἀποκηδήσαντε φερώμεθα χεῖρον ἄεθλον.

  ἀλλ' ἐφομαρτεῖτον καὶ σπεύδετον ὅττι τάχιστα:

  ταῦτα δ' ἐγὼν αὐτὸς τεχνήσομαι ἠδὲ νοήσω 415

  στεινωπῷ ἐν ὁδῷ παραδύμεναι, οὐδέ με λήσει.

  ὣς ἔφαθ', οἳ δὲ ἄνακτος ὑποδείσαντες ὁμοκλὴν

  μᾶλλον ἐπιδραμέτην ὀλίγον χρόνον: αἶψα δ' ἔπειτα

  στεῖνος ὁδοῦ κοίλης ἴδεν Ἀντίλοχος μενεχάρμης.

  ῥωχμὸς ἔην γαίης, ᾗ χειμέριον ἀλὲν ὕδωρ 420

  ἐξέρρηξεν ὁδοῖο, βάθυνε δὲ χῶρον ἅπαντα:

  τῇ ῥ' εἶχεν Μενέλαος ἁματροχιὰς ἀλεείνων.

  Ἀντίλοχος δὲ παρατρέψας ἔχε μώνυχας ἵππους

  ἐκτὸς ὁδοῦ, ὀλίγον δὲ παρακλίνας ἐδίωκεν.

  Ἀτρεί̈δης δ' ἔδεισε καὶ Ἀντιλόχῳ ἐγεγώνει: 425

  Ἀντίλοχ' ἀφραδέως ἱππάζεαι, ἀλλ' ἄνεχ' ἵππους:

  στεινωπὸς γὰρ ὁδός, τάχα δ' εὐρυτέρη παρελάσσαι:

  μή πως ἀμφοτέρους δηλήσεαι ἅρματι κύρσας.

  ὣς ἔφατ', Ἀντίλοχος δ' ἔτι καὶ πολὺ μᾶλλον ἔλαυνε

  κέντρῳ ἐπισπέρχων ὡς οὐκ ἀί̈οντι ἐοικώς. 430

  ὅσσα δὲ δίσκου οὖρα κατωμαδίοιο πέλονται,

  ὅν τ' αἰζηὸς ἀφῆκεν ἀνὴρ πειρώμενος ἥβης,

  τόσσον ἐπιδραμέτην: αἳ δ' ἠρώησαν ὀπίσσω

  Ἀτρεί̈δεω: αὐτὸς γὰρ ἑκὼν μεθέηκεν ἐλαύνειν

  μή πως συγκύρσειαν ὁδῷ ἔνι μώνυχες ἵπποι, 435

  δίφρους τ' ἀνστρέψειαν ἐϋπλεκέας, κατὰ δ' αὐτοὶ

  ἐν κονίῃσι πέσοιεν ἐπειγόμενοι περὶ νίκης.

  τὸν καὶ νεικείων προσέφη ξανθὸς Μενέλαος:

  Ἀντίλοχ' οὔ τις σεῖο βροτῶν ὀλοώτερος ἄλλος:

  ἔρρ', ἐπεὶ οὔ σ' ἔτυμόν γε φάμεν πεπνῦσθαι Ἀχαιοί. 440

  ἀλλ' οὐ μὰν οὐδ' ὧς ἄτερ ὅρκου οἴσῃ ἄεθλον.

  ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐκέκλετο φώνησέν τε:

  μή μοι ἐρύκεσθον μὴ δ' ἕστατον ἀχνυμένω κῆρ.

  φθήσονται τούτοισι πόδες καὶ γοῦνα καμόντα

  ἢ ὑμῖν: ἄμφω γὰρ ἀτέμβονται νεότητος. 445

  ὣς ἔφαθ', οἳ δὲ ἄνακτος ὑποδείσαντες ὁμοκλὴν

  μᾶλλον ἐπιδραμέτην, τάχα δέ σφισιν ἄγχι γένοντο.

  Ἀργεῖοι δ' ἐν ἀγῶνι καθήμενοι εἰσορόωντο

  ἵππους: τοὶ δὲ πέτοντο κονίοντες πεδίοιο.

  πρῶτος δ' Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἐφράσαθ' ἵππους: 450

  ἧστο γὰρ ἐκτὸς ἀγῶνος ὑπέρτατος ἐν περιωπῇ:

  τοῖο δ' ἄνευθεν ἐόντος ὁμοκλητῆρος ἀκούσας

  ἔγνω, φράσσατο δ' ἵππον ἀριπρεπέα προὔχοντα,

  ὃς τὸ μὲν ἄλλο τόσον φοῖνιξ ἦν, ἐν δὲ μετώπῳ

  λευκὸν σῆμα τέτυκτο περίτροχον ἠύ̈τε μήνη. 455

  στῆ δ' ὀρθὸς καὶ μῦθον ἐν Ἀργείοισιν ἔειπεν:

  ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες

  οἶος ἐγὼν ἵππους αὐγάζομαι ἦε καὶ ὑμεῖς;

  ἄλλοι μοι δοκέουσι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι,

  ἄλλος δ' ἡνίοχος ἰνδάλλεται: αἳ δέ που αὐτοῦ 460

  ἔβλαβεν ἐν πεδίῳ, αἳ κεῖσέ γε φέρτεραι ἦσαν:

  ἤτοι γὰρ τὰς πρῶτα ἴδον περὶ τέρμα βαλούσας,

  νῦν δ' οὔ πῃ δύναμαι ἰδέειν: πάντῃ δέ μοι ὄσσε

  Τρωϊκὸν ἂμ πεδίον παπταίνετον εἰσορόωντι:

  ἦε τὸν ἡνίοχον φύγον ἡνία, οὐδὲ δυνάσθη 465

  εὖ σχεθέειν περὶ τέρμα καὶ οὐκ ἐτύχησεν ἑλίξας:

  ἔνθά μιν ἐκπεσέειν ὀί̈ω σύν θ' ἅρματα ἆξαι,

  αἳ δ' ἐξηρώησαν, ἐπεὶ μένος ἔλλαβε θυμόν.

  ἀλλὰ ἴδεσθε καὶ ὔμμες ἀνασταδόν: οὐ γὰρ ἔγωγε

  εὖ διαγιγνώσκω: δοκέει δέ μοι ἔμμεναι ἀνὴρ 470

  Αἰτωλὸς γενεήν, μετὰ δ' Ἀργείοισιν ἀνάσσει

  Τυδέος ἱπποδάμου υἱὸς κρατερὸς Διομήδης.

  τὸν δ' αἰσχρῶς ἐνένιπεν Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας:

  Ἰδομενεῦ τί πάρος λαβρεύεαι; αἳ δέ τ' ἄνευθεν

  ἵπποι ἀερσίποδες πολέος πεδίοιο δίενται. 475

  οὔτε νεώτατός ἐσσι μετ' Ἀργείοισι τοσοῦτον,

  οὔτέ τοι ὀξύτατον κεφαλῆς ἐκδέρκεται ὄσσε:

  ἀλλ' αἰεὶ μύθοις λαβρεύεαι: οὐδέ τί σε χρὴ

  λαβραγόρην ἔμεναι: πάρα γὰρ καὶ ἀμείνονες ἄλλοι.

  ἵπποι δ' αὐταὶ ἔασι παροίτεραι, αἳ τὸ πάρος περ, 480

  Εὐμήλου, ἐν δ' αὐτὸς ἔχων εὔληρα βέβηκε.

  τὸν δὲ χολωσάμενος Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα:

  Αἶαν νεῖκος ἄριστε κακοφραδὲς ἄλλά τε πάντα

  δεύεαι Ἀργείων, ὅτι τοι νόος ἐστὶν ἀπηνής.

  δεῦρό νυν ἢ τρίποδος περιδώμεθον ἠὲ λέβητος, 485

  ἴστορα δ' Ἀτρεί̈δην Ἀγαμέμνονα θείομεν ἄμφω,

  ὁππότεραι πρόσθ' ἵπποι, ἵνα γνώῃς ἀποτίνων.

  ὣς ἔφατ', ὄρνυτο δ' αὐτίκ' Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας

  χωόμενος χαλεποῖσιν ἀμείψασθαι ἐπέεσσι:

  καί νύ κε δὴ προτέρω ἔτ' ἔρις γένετ' ἀμφοτέροισιν, 490

  εἰ μὴ Ἀχιλλεὺς αὐτὸς ἀνίστατο καὶ φάτο μῦθον:

  μηκέτι νῦν χαλεποῖσιν ἀμείβεσθον ἐπέεσσιν

  Αἶαν Ἰδομενεῦ τε κακοῖς, ἐπεὶ οὐδὲ ἔοικε.

  καὶ δ' ἄλλῳ νεμεσᾶτον ὅτις τοιαῦτά γε ῥέζοι.

  ἀλλ' ὑμεῖς ἐν ἀγῶνι καθήμενοι εἰσοράασθε 495

  ἵππους: οἳ δὲ τάχ' αὐτοὶ ἐπειγόμενοι περὶ νίκης

  ἐνθάδ' ἐλεύσονται: τότε δὲ γνώσεσθε ἕκαστος

  ἵππους Ἀργείων, οἳ δεύτεροι οἵ τε πάροιθεν.

  ὣς φάτο, Τυδεί̈δης δὲ μάλα σχεδὸν ἦλθε διώκων,

  μάστι δ' αἰὲν ἔλαυνε κατωμαδόν: οἳ δέ οἱ ἵπποι 500

  ὑψόσ' ἀειρέσθην ῥίμφα πρήσσοντε κέλευθον.

  αἰεὶ δ' ἡνίοχον κονίης ῥαθάμιγγες ἔβαλλον,

  ἅρματα δὲ χρυσῷ πεπυκασμένα κασσιτέρῳ τε

  ἵπποις ὠκυπόδεσσιν ἐπέτρεχον: οὐδέ τι πολλὴ

  γίγνετ' ἐπισσώτρων ἁρματροχιὴ κατόπισθεν 505

  ἐν λεπτῇ κονίῃ: τὼ δὲ σπεύδοντε πετέσθην.

  στῆ δὲ μέσῳ ἐν ἀγῶνι, πολὺς δ' ἀνεκήκιεν ἱδρὼς

  ἵππων ἔκ τε λόφων καὶ ἀπὸ στέρνοιο χαμᾶζε.

  αὐτὸς δ' ἐκ δίφροιο χαμαὶ θόρε παμφανόωντος,

  κλῖνε δ' ἄρα μάστιγα ποτὶ ζυγόν: οὐδὲ μάτησεν 510

  ἴφθιμος Σθένελος, ἀλλ' ἐσσυμένως λάβ' ἄεθλον,

  δῶκε δ' ἄγειν ἑτάροισιν ὑπερθύμοισι γυναῖκα

  καὶ τρίποδ' ὠτώεντα φέρειν: ὃ δ' ἔλυεν ὑφ' ἵππους.

  τῷ δ' ἄρ' ἐπ' Ἀντίλοχος Νηλήϊος ἤλασεν ἵππους

  κέρδεσιν, οὔ τι τάχει γε, παραφθάμενος Μενέλαον: 515

  ἀλλὰ καὶ ὧς Μενέλαος ἔχ' ἐγγύθεν ὠκέας ἵππους.

  ὅσσον δὲ τροχοῦ ἵππος ἀφίσταται, ὅς ῥα ἄνακτα

  ἕλκῃσιν πεδίοιο τιταινόμενος σὺν ὄχεσφι:

  τοῦ μέν τε ψαύουσιν ἐπισσώτρου τρίχες ἄκραι

  οὐραῖαι: ὃ δέ τ' ἄγχι μάλα τρέχει, οὐδέ τι πολλὴ 520

  χώρη μεσσηγὺς πολέος πεδίοιο θέοντος:

  τόσσον δὴ Μενέλαος ἀμύμονος Ἀντιλόχοιο

  λείπετ': ἀτὰρ τὰ πρῶτα καὶ ἐς δίσκουρα λέλειπτο,

  ἀλλά μιν αἶψα κίχανεν: ὀφέλλετο γὰρ μένος ἠὺ̈

  ἵππου τῆς Ἀγαμεμνονέης καλλίτριχος Αἴθης: 525

  εἰ δέ κ' ἔτι προτέρω γένετο δρόμος ἀμφοτέροισι,

  τώ κέν μιν παρέλασσ' οὐδ' ἀμφήριστον ἔθηκεν.

  αὐτὰρ Μηριόνης θεράπων ἐὺ̈ς Ἰδομενῆος

  λείπετ' ἀγακλῆος Μενελάου δουρὸς ἐρωήν:

  βάρδιστοι μὲν γάρ οἱ ἔσαν καλλίτριχες ἵπποι, 530

  ἤκιστος δ' ἦν αὐτὸς ἐλαυνέμεν ἅρμ' ἐν ἀγῶνι.

  υἱὸς δ' Ἀδμήτοιο πανύστατος ἤλυθεν ἄλλων

  ἕλκων ἅρματα καλὰ ἐλαύνων πρόσσοθεν ἵππους.

  τὸν δὲ ἰδὼν ᾤκτειρε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς,

  στὰς δ' ἄρ' ἐν Ἀργείοις ἔπεα πτερόεντ' ἀγόρευε: 535

  λοῖσθος ἀνὴρ ὤριστος ἐλαύνει μώνυχας ἵππους:

  ἀλλ' ἄγε δή οἱ δῶμεν ἀέθλιον ὡς ἐπιεικὲς

  δεύτερ': ἀτὰρ τὰ πρῶτα φερέσθω Τυδέος υἱός.

  ὣς ἔφαθ', οἳ δ' ἄρα πάντες ἐπῄνεον ὡς ἐκέλευε.

  καί νύ κέ οἱ πόρεν ἵππον, ἐπῄνησαν γὰρ Ἀχαιοί, 540

  εἰ μὴ ἄρ' Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱὸς

  Πηλεί̈δην Ἀχιλῆα δίκῃ ἠμείψατ' ἀναστάς:

  ὦ Ἀχιλεῦ μάλα τοι κεχολώσομαι αἴ κε τελέσσῃς

  τοῦτο ἔπος: μέλλεις γὰρ ἀφαιρήσεσθαι ἄεθλον

  τὰ φρονέων ὅτι οἱ βλάβεν ἅρματα καὶ ταχέ' ἵππω 545

  αὐτός τ' ἐσθλὸς ἐών: ἀλλ' ὤφελεν ἀθανάτοισιν

  εὔχεσθαι: τό κεν οὔ τι πανύστατος ἦλθε διώκων.

  εἰ δέ μιν οἰκτίρεις καί τοι φίλος ἔπλετο θυμῷ

  ἔστί τοι ἐν κλισίῃ χρυσὸς πολύς, ἔστι δὲ χαλκὸς

  καὶ πρόβατ', εἰσὶ δέ τοι δμῳαὶ καὶ μώνυχες ἵπποι: 550

  τῶν οἱ ἔπειτ' ἀνελὼν δόμεναι καὶ μεῖζον ἄεθλον

  ἠὲ καὶ αὐτίκα νῦν, ἵνα σ' αἰνήσωσιν Ἀχαιοί.

  τὴν δ' ἐγὼ οὐ δώσω: περὶ δ' αὐτῆς πειρηθήτω

  ἀνδρῶν ὅς κ' ἐθέλῃσιν ἐμοὶ χείρεσσι μάχεσθαι.

  ὣς φάτο, μείδησεν δὲ ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς 555

  χαίρων Ἀντιλόχῳ, ὅτι οἱ φίλος ἦεν ἑταῖρος:

  καί μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα:

  Ἀντίλοχ', εἰ μὲν δή με κελεύεις οἴκοθεν ἄλλο

  Εὐμήλῳ ἐπιδοῦναι, ἐγὼ δέ κε καὶ τὸ τελέσσω.

  δώσω οἱ θώρηκα, τὸν Ἀστεροπαῖον ἀπηύρων 560

  χάλκεον, ᾧ πέρι χεῦμα φαεινοῦ κασσιτέροιο

  ἀμφιδεδίνηται: πολέος δέ οἱ ἄξιος ἔσται.

  ἦ ῥα, καὶ Αὐτομέδοντι φίλῳ ἐκέλευσεν ἑταίρῳ

  οἰσέμεναι κλισίηθεν: ὃ δ' ᾤχετο καί οἱ ἔνεικεν,

  Εὐμήλῳ δ' ἐν χερσὶ τίθει: ὃ δὲ δέξατο χαίρων. 565

  τοῖσι δὲ καὶ Μενέλαος ἀνίστατο θυμὸν ἀχεύων

  Ἀντιλόχῳ ἄμοτον κεχολωμένος: ἐν δ' ἄρα κῆρυξ

  χειρὶ σκῆπτρον ἔθηκε, σιωπῆσαί τε κέλευσεν

  Ἀργείους: ὃ δ' ἔπειτα μετηύδα ἰσόθεος φώς:

  Ἀντίλοχε πρόσθεν πεπνυμένε ποῖον ἔρεξας. 570

  ᾔσχυνας μὲν ἐμὴν ἀρετήν, βλάψας δέ μοι ἵππους

  τοὺς σοὺς πρόσθε βαλών, οἵ τοι πολὺ χείρονες ἦσαν.

  ἀλλ' ἄγετ' Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες

  ἐς μέσον ἀμφοτέροισι δικάσσατε, μὴ δ' ἐπ' ἀρωγῇ,

  μή ποτέ τις εἴπῃσιν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων: 575

  Ἀντίλοχον ψεύδεσσι βιησάμενος Μενέλαος

  οἴχεται ἵππον ἄγων, ὅτι οἱ πολὺ χείρονες ἦσαν

  ἵπποι, αὐτὸς δὲ κρείσσων ἀρετῇ τε βίῃ τε.

  εἰ δ' ἄγ' ἐγὼν αὐτὸς δικάσω, καί μ' οὔ τινά φημι

  ἄλλον ἐπιπλήξειν Δαναῶν: ἰθεῖα γὰρ ἔσται. 580

  Ἀντίλοχ' εἰ δ' ἄγε δεῦρο διοτρεφές, ἣ θέμις ἐστί,

  στὰς ἵππων προπάροιθε καὶ ἅρματος, αὐτὰρ ἱμάσθλην

  χερσὶν ἔχε ῥαδινήν, ᾗ περ τὸ πρόσθεν ἔλαυνες,

  ἵππων ἁψάμενος γαιήοχον ἐννοσίγαιον

  ὄμνυθι μὴ μὲν ἑκὼν τὸ ἐμὸν δόλῳ ἅρμα πεδῆσαι. 585

  τὸν δ' αὖτ' Ἀντίλοχος πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα: