ἔκτοθεν: ἔντοσθεν δέ τ' ἄνευ δεσμοῖο μένουσι 100

  νῆες ἐύ̈σσελμοι, ὅτ' ἂν ὅρμου μέτρον ἵκωνται.

  αὐτὰρ ἐπὶ κρατὸς λιμένος τανύφυλλος ἐλαίη,

  ἀγχόθι δ' αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον ἠεροειδές,

  ἱρὸν νυμφάων αἱ νηϊάδες καλέονται.

  ἐν δὲ κρητῆρές τε καὶ ἀμφιφορῆες ἔασιν 105

  λάϊνοι: ἔνθα δ' ἔπειτα τιθαιβώσσουσι μέλισσαι.

  ἐν δ' ἱστοὶ λίθεοι περιμήκεες, ἔνθα τε νύμφαι

  φάρε' ὑφαίνουσιν ἁλιπόρφυρα, θαῦμα ἰδέσθαι:

  ἐν δ' ὕδατ' ἀενάοντα. δύω δέ τέ οἱ θύραι εἰσίν,

  αἱ μὲν πρὸς Βορέαο καταιβαταὶ ἀνθρώποισιν, 110

  αἱ δ' αὖ πρὸς Νότου εἰσὶ θεώτεραι: οὐδέ τι κείνῃ

  ἄνδρες ἐσέρχονται, ἀλλ' ἀθανάτων ὁδός ἐστιν.

  ἔνθ' οἵ γ' εἰσέλασαν, πρὶν εἰδότες: ἡ μὲν ἔπειτα

  ἠπείρῳ ἐπέκελσεν, ὅσον τ' ἐπὶ ἥμισυ πάσης,

  σπερχομένη: τοῖον γὰρ ἐπείγετο χέρσ' ἐρετάων: 115

  οἱ δ' ἐκ νηὸς βάντες ἐϋζύγου ἤπειρόνδε

  πρῶτον Ὀδυσσῆα γλαφυρῆς ἐκ νηὸς ἄειραν

  αὐτῷ σύν τε λίνῳ καὶ ῥήγεϊ σιγαλόεντι,

  κὰδ δ' ἄρ' ἐπὶ ψαμάθῳ ἔθεσαν δεδμημένον ὕπνῳ,

  ἐκ δὲ κτήματ' ἄειραν, ἅ οἱ Φαίηκες ἀγαυοὶ 120

  ὤπασαν οἴκαδ' ἰόντι διὰ μεγάθυμον Ἀθήνην.

  καὶ τὰ μὲν οὖν παρὰ πυθμέν' ἐλαίης ἀθρόα θῆκαν

  ἐκτὸς ὁδοῦ, μή πώς τις ὁδιτάων ἀνθρώπων,

  πρίν γ' Ὀδυσῆ' ἔγρεσθαι, ἐπελθὼν δηλήσαιτο:

  αὐτοὶ δ' αὖτ' οἶκόνδε πάλιν κίον. οὐδ' ἐνοσίχθων 125

  λήθετ' ἀπειλάων, τὰς ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊ

  πρῶτον ἐπηπείλησε, Διὸς δ' ἐξείρετο βουλήν:

  "Ζεῦ πάτερ, οὐκέτ' ἐγώ γε μετ' ἀθανάτοισι θεοῖσι

  τιμήεις ἔσομαι, ὅτε με βροτοὶ οὔ τι τίουσιν,

  Φαίηκες, τοί πέρ τοι ἐμῆς ἔξ εἰσι γενέθλης. 130

  καὶ γὰρ νῦν Ὀδυσῆ' ἐφάμην κακὰ πολλὰ παθόντα

  οἴκαδ' ἐλεύσεσθαι: νόστον δέ οἱ οὔ ποτ' ἀπηύρων

  πάγχυ, ἐπεὶ σὺ πρῶτον ὑπέσχεο καὶ κατένευσας.

  οἱ δ' εὕδοντ' ἐν νηὶ̈ θοῇ ἐπὶ πόντον ἄγοντες

  κάτθεσαν εἰν Ἰθάκῃ, ἔδοσαν δέ οἱ ἄσπετα δῶρα, 135

  χαλκόν τε χρυσόν τε ἅλις ἐσθῆτά θ' ὑφαντήν,

  πόλλ', ὅσ' ἂν οὐδέ ποτε Τροίης ἐξήρατ' Ὀδυσσεύς,

  εἴ περ ἀπήμων ἦλθε, λαχὼν ἀπὸ ληί̈δος αἶσαν."

  τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεὺς:

  "ὢ πόποι, ἐννοσίγαι' εὐρυσθενές, οἷον ἔειπες. 140

  οὔ τί σ' ἀτιμάζουσι θεοί: χαλεπὸν δέ κεν εἴη

  πρεσβύτατον καὶ ἄριστον ἀτιμίῃσιν ἰάλλειν.

  ἀνδρῶν δ' εἴ πέρ τίς σε βίῃ καὶ κάρτεϊ εἴκων

  οὔ τι τίει. σοὶ δ' ἐστὶ καὶ ἐξοπίσω τίσις αἰεί.

  ἔρξον ὅπως ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ." 145

  τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων:

  "αἶψά κ' ἐγὼν ἔρξαιμι, κελαινεφές, ὡς ἀγορεύεις:

  ἀλλὰ σὸν αἰεὶ θυμὸν ὀπίζομαι ἠδ' ἀλεείνω.

  νῦν αὖ Φαιήκων ἐθέλω περικαλλέα νῆα,

  ἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν, ἐν ἠεροειδέϊ πόντῳ 150

  ῥαῖσαι, ἵν' ἤδη σχῶνται, ἀπολλήξωσι δὲ πομπῆς

  ἀνθρώπων, μέγα δέ σφιν ὄρος πόλει ἀμφικαλύψαι."

  τὸν δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς:

  "ὢ πέπον, ὡς μὲν ἐμῷ θυμῷ δοκεῖ εἶναι ἄριστα,

  ὁππότε κεν δὴ πάντες ἐλαυνομένην προί̈δωνται 155

  λαοὶ ἀπὸ πτόλιος, θεῖναι λίθον ἐγγύθι γαίης

  νηὶ̈ θοῇ ἴκελον, ἵνα θαυμάζωσιν ἅπαντες

  ἄνθρωποι, μέγα δέ σφιν ὄρος πόλει ἀμφικαλύψαι."

  αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ' ἄκουσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,

  βῆ ῥ' ἴμεν ἐς Σχερίην, ὅθι Φαίηκες γεγάασιν. 160

  ἔνθ' ἔμεν': ἡ δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθε ποντοπόρος νηῦς

  ῥίμφα διωκομένη: τῆς δὲ σχεδὸν ἦλθ' ἐνοσίχθων,

  ὅς μιν λᾶαν ἔθηκε καὶ ἐρρίζωσεν ἔνερθε

  χειρὶ καταπρηνεῖ ἐλάσας: ὁ δὲ νόσφι βεβήκει.

  οἱ δὲ πρὸς ἀλλήλους ἔπεα πτερόεντ' ἀγόρευον 165

  Φαίηκες δολιχήρετμοι, ναυσίκλυτοι ἄνδρες.

  ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον:

  "ὤ μοι, τίς δὴ νῆα θοὴν ἐπέδησ' ἐνὶ πόντῳ

  οἴκαδ' ἐλαυνομένην; καὶ δὴ προὐφαίνετο πᾶσα."

  ὣς ἄρα τις εἴπεσκε: τὰ δ' οὐκ ἴσαν ὡς ἐτέτυκτο. 170

  τοῖσιν δ' Ἀλκίνοος ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν:

  "ὢ πόποι, ἦ μάλα δή με παλαίφατα θέσφαθ' ἱκάνει

  πατρὸς ἐμοῦ, ὃς ἔφασκε Ποσειδάων' ἀγάσασθαι

  ἡμῖν, οὕνεκα πομποὶ ἀπήμονές εἰμεν ἁπάντων.

  φῆ ποτὲ Φαιήκων ἀνδρῶν περικαλλέα, νῆα, 175

  ἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν, ἐν ἠεροειδέϊ πόντῳ

  ῥαισέμεναι, μέγα δ' ἧμιν ὄρος πόλει ἀμφικαλύψειν.

  ὣς ἀγόρευ' ὁ γέρων: τὰ δὲ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.

  ἀλλ' ἄγεθ', ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω, πειθώμεθα πάντες:

  πομπῆς μὲν παύσασθε βροτῶν, ὅτε κέν τις ἵκηται 180

  ἡμέτερον προτὶ ἄστυ: Ποσειδάωνι δὲ ταύρους

  δώδεκα κεκριμένους ἱερεύσομεν, αἴ κ' ἐλεήσῃ,

  μηδ' ἡμῖν περίμηκες ὄρος πόλει ἀμφικαλύψῃ."

  ὣς ἔφαθ', οἱ δ' ἔδεισαν, ἑτοιμάσσαντο δὲ ταύρους.

  ὣς οἱ μέν ῥ' εὔχοντο Ποσειδάωνι ἄνακτι 185

  δήμου Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,

  ἑσταότες περὶ βωμόν. ὁ δ' ἔγρετο δῖος Ὀδυσσεὺς

  εὕδων ἐν γαίῃ πατρωί̈ῃ, οὐδέ μιν ἔγνω,

  ἤδη δὴν ἀπεών: περὶ γὰρ θεὸς ἠέρα χεῦε

  Παλλὰς Ἀθηναίη, κούρη Διός, ὄφρα μιν αὐτὸν 190

  ἄγνωστον τεύξειεν ἕκαστά τε μυθήσαιτο,

  μή μιν πρὶν ἄλοχος γνοίη ἀστοί τε φίλοι τε,

  πρὶν πᾶσαν μνηστῆρας ὑπερβασίην ἀποτῖσαι.

  τοὔνεκ' ἄρ' ἀλλοειδέα φαινέσκετο πάντα ἄνακτι,

  ἀτραπιτοί τε διηνεκέες λιμένες τε πάνορμοι 195

  πέτραι τ' ἠλίβατοι καὶ δένδρεα τηλεθόωντα.

  στῆ δ' ἄρ' ἀναί̈ξας καί ῥ' εἴσιδε πατρίδα γαῖαν:

  ᾤμωξέν τ' ἄρ ἔπειτα καὶ ὣ πεπλήγετο μηρὼ

  χερσὶ καταπρηνέσσ', ὀλοφυρόμενος δ' ἔπος ηὔδα:

  "ὤ μοι ἐγώ, τέων αὖτε βροτῶν ἐς γαῖαν ἱκάνω; 200

  ἦ ῥ' οἵ γ' ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι οὐδὲ δίκαιοι,

  ἦε φιλόξεινοι, καί σφιν νόος ἐστὶ θεουδής;

  πῇ δὴ χρήματα πολλὰ φέρω τάδε; πῇ τε καὶ αὐτὸς

  πλάζομαι; αἴθ' ὄφελον μεῖναι παρὰ Φαιήκεσσιν

  αὐτοῦ: ἐγὼ δέ κεν ἄλλον ὑπερμενέων βασιλήων 205

  ἐξικόμην, ὅς κέν μ' ἐφίλει καὶ ἔπεμπε νέεσθαι.

  νῦν δ' οὔτ' ἄρ πῃ θέσθαι ἐπίσταμαι, οὐδὲ μὲν αὐτοῦ

  καλλείψω, μή πώς μοι ἕλωρ ἄλλοισι γένηται.

  ὢ πόποι, οὐκ ἄρα πάντα νοήμονες οὐδὲ δίκαιοι

  ἦσαν Φαιήκων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες, 210

  οἵ μ' εἰς ἄλλην γαῖαν ἀπήγαγον, ἦ τέ μ' ἔφαντο

  ἄξειν εἰς Ἰθάκην εὐδείελον, οὐδ' ἐτέλεσσαν.

  Ζεὺς σφέας τίσαιτο ἱκετήσιος, ὅς τε καὶ ἄλλους

  ἀνθρώπους ἐφορᾷ καὶ τίνυται ὅς τις ἁμάρτῃ.

  ἀλλ' ἄγε δὴ τὰ χρήματ' ἀριθμήσω καὶ ἴδωμαι, 215

  μή τί μοι οἴχωνται κοίλης ἐπὶ νηὸς ἄγοντες."

  "ὣς εἰπὼν τρίποδας περικαλλέας ἠδὲ λέβητας

  ἠρίθμει καὶ χρυσὸν ὑφαντά τε εἵματα καλά.

  τῶν μὲν ἄρ' ὀύ τι πόθει: ὁ δ' ὀδύρετο πατρίδα γαῖαν

  ἑρπύζων παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης, 220

  πόλλ' ὀλοφυρόμενος. σχεδόθεν δέ οἱ ἦλθεν Ἀθήνη,

  ἀνδρὶ δέμας εἰκυῖα νέῳ, ἐπιβώτορι μήλων,

  παναπάλῳ, οἷοί τε ἀνάκτων παῖδες ἔασι,

  δίπτυχον ἀμφ' ὤμοισιν ἔχουσ' εὐεργέα λώπην:

  ποσσὶ δ' ὑπὸ λιπαροῖσι πέδιλ' ἔχε, χερσὶ δ' ἄκοντα. 225

  τὴν δ' Ὀδυσεὺς γήθησεν ἰδὼν καὶ ἐναντίος ἦλθε,

  καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα:

  "ὦ φίλ', ἐπεί σε πρῶτα κιχάνω τῷδ' ἐνὶ χώρῳ,

  χαῖρέ τε καὶ μή μοί τι κακῷ νόῳ ἀντιβολήσαις,

  ἀλλὰ σάω μὲν ταῦτα, σάω δ' ἐμέ: σοὶ γὰρ ἐγώ γε 230

  εὔχομαι ὥς τε θεῷ καί σευ φίλα γούναθ' ἱκάνω.

  καί μοι τοῦτ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄφρ' ἐὺ̈ εἰδῶ:

  τίς γῆ, τίς δῆμος, τίνες ἀνέρες ἐγγεγάασιν;

  ἦ πού τις νήσων εὐδείελος, ἦέ τις ἀκτὴ

  κεῖθ' ἁλὶ κεκλιμένη ἐριβώλακος ἠπείροιο;" 235

  τὸν δ' αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη:

  "νήπιός εἰς, ὦ ξεῖν', ἢ τηλόθεν εἰλήλουθας,

  εἰ δὴ τήνδε τε γαῖαν ἀνείρεαι. οὐδέ τι λίην

  οὕτω νώνυμός ἐστιν: ἴσασι δέ μιν μάλα πολλοί,

  ἠμὲν ὅσοι ναίουσι πρὸς ἠῶ τ' ἠέλιόν τε, 240

  ἠδ' ὅσσοι μετόπισθε ποτὶ ζόφον ἠερόεντα.

  ἦ τοι μὲν τρηχεῖα καὶ οὐχ ἱππήλατός ἐστιν,

  οὐδὲ λίην λυπρή, ἀτὰρ οὐδ' εὐρεῖα τέτυκται.

  ἐν μὲν γάρ οἱ σῖτος ἀθέσφατος, ἐν δέ τε οἶνος

  γίγνεται: αἰεὶ δ' ὄμβρος ἔχει τεθαλυῖά τ' ἐέρση: 245

  αἰγίβοτος δ' ἀγαθὴ καὶ βούβοτος: ἔστι μὲν ὕλη

  παντοίη, ἐν δ' ἀρδμοὶ ἐπηετανοὶ παρέασι.

  τῷ τοι, ξεῖν', Ἰθάκης γε καὶ ἐς Τροίην ὄνομ' ἵκει,

  τήν περ τηλοῦ φασὶν Ἀχαιί̈δος ἔμμεναι αἴης."

  "ὣς φάτο, γήθησεν δὲ πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς, 250

  χαίρων ᾗ γαίῃ πατρωί̈ῃ, ὥς οἱ ἔειπε

  Παλλὰς Ἀθηναίη, κούρη Διὸς, αἰγιόχοιο:

  καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα:

  οὐδ' ὅ γ' ἀληθέα εἶπε, πάλιν δ' ὅ γε λάζετο μῦθον,

  αἰεὶ ἐνὶ στήθεσσι νόον πολυκερδέα νωμῶν: 255

  "πυνθανόμην Ἰθάκης γε καὶ ἐν Κρήτῃ εὐρείῃ,

  τηλοῦ ὑπὲρ πόντου: νῦν δ' εἰλήλουθα καὶ αὐτὸς

  χρήμασι σὺν τοίσδεσσι: λιπὼν δ' ἔτι παισὶ τοσαῦτα

  φεύγω, ἐπεὶ φίλον υἷα κατέκτανον Ἰδομενῆος,

  Ὀρσίλοχον πόδας ὠκύν, ὃς ἐν Κρήτῃ εὐρείῃ 260

  ἀνέρας ἀλφηστὰς νίκα ταχέεσσι πόδεσσιν,

  οὕνεκά με στερέσαι τῆς ληί̈δος ἤθελε πάσης

  Τρωϊάδος, τῆς εἵνεκ' ἐγὼ πάθον ἄλγεα θυμῷ,

  ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων,

  οὕνεκ' ἄρ' οὐχ ᾧ πατρὶ χαριζόμενος θεράπευον 265

  δήμῳ ἔνι Τρώων, ἀλλ' ἄλλων ἦρχον ἑταίρων.

  τὸν μὲν ἐγὼ κατιόντα βάλον χαλκήρεϊ δουρὶ

  ἀγρόθεν, ἐγγὺς ὁδοῖο λοχησάμενος σὺν ἑταίρῳ:

  νὺξ δὲ μάλα δνοφερὴ κάτεχ' οὐρανόν, οὐδέ τις ἡμέας

  ἀνθρώπων ἐνόησε, λάθον δέ ἑ θυμὸν ἀπούρας. 270

  αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τόν γε κατέκτανον ὀξέϊ χαλκῷ,

  αὐτίκ' ἐγὼν ἐπὶ νῆα κιὼν Φοίνικας ἀγαυοὺς

  ἐλλισάμην, καί σφιν μενοεικέα ληί̈δα δῶκα:

  τούς μ' ἐκέλευσα Πύλονδε καταστῆσαι καὶ ἐφέσσαι

  ἢ εἰς Ἤλιδα δῖαν, ὅθι κρατέουσιν Ἐπειοί. 275

  ἀλλ' ἦ τοι σφέας κεῖθεν ἀπώσατο ἲς ἀνέμοιο

  πόλλ' ἀεκαζομένους, οὐδ' ἤθελον ἐξαπατῆσαι.

  κεῖθεν δὲ πλαγχθέντες ἱκάνομεν ἐνθάδε νυκτός.

  σπουδῇ δ' ἐς λιμένα προερέσσαμεν, οὐδέ τις ἡμῖν

  δόρπου μνῆστις ἔην, μάλα περ χατέουσιν ἑλέσθαι, 280

  ἀλλ' αὔτως ἀποβάντες ἐκείμεθα νηὸς ἅπαντες.

  ἔνθ' ἐμὲ μὲν γλυκὺς ὕπνος ἐπήλυθε κεκμηῶτα,

  οἱ δὲ χρήματ' ἐμὰ γλαφυρῆς ἐκ νηὸς ἑλόντες

  κάτθεσαν, ἔνθα περ αὐτὸς ἐπὶ ψαμάθοισιν ἐκείμην.

  οἱ δ' ἐς Σιδονίην εὖ ναιομένην ἀναβάντες 285

  ᾤχοντ': αὐτὰρ ἐγὼ λιπόμην ἀκαχήμενος ἦτορ."

  ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,

  χειρί τέ μιν κατέρεξε: δέμας δ' ἤϊκτο γυναικὶ

  καλῇ τε μεγάλῃ τε καὶ ἀγλαὰ ἔργα ἰδυίῃ:

  καί μιν φωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα: 290